Apostrofa to środek stylistyczny, który polega na bezpośrednim, uroczystym zwrocie do osoby, bóstwa, idei, przedmiotu itp.
Apostrofa - cechy
Apostrofa występuje najczęściej w wołaczu (zdarza się, że przyjmuje też postać mianownika w funkcji wołacza). Charakteryzuje ją podniosły, uroczysty styl.
Przykłady:
Młodości! dodaj mi skrzydła! (Oda do młodości, Adam Mickiewicz)
Oto dziecko te, oddaję w opiekę
Tobie Dziewico Czysta, Matko Boża! (Beniowski, Juliusz Słowacki)
Apostrofa szczególne miejsce zajmuje w literaturze, ale możemy ją również spotkać np. w przemówieniach okolicznościowych.
Przykład: Szanowni Państwo!
Gdy używamy apostrofy, aby zwrócić się np. do przedmiotu, zjawiska lub idei, wówczas dochodzi do jego personifikacji (uosobienia), czyli nadania mu cech ludzkich.
Inwokacja, czyli rozwinięta apostrofa
Rozwiniętą formą apostrofy jest inwokacja, stosowana w eposach i poematach epickich. Jest umieszczana na początku całego utworu. Autor za jej pomocą zwraca się do muzy, bóstwa itp. z prośbą o natchnienie. W polskiej literaturze najbardziej znaną inwokacją jest początek Pana Tadeusza.
Komentarze