Onomatopeja to środek stylistyczny polegający na takim doborze słów, aby naśladowały dźwięki wydawane przez zwierzęta, przedmioty lub zjawiska. Onomatopeje są też nazywane wyrazami dźwiękonaśladowczymi.
Onomatopeja - rodzaje
Onomatopeję możemy spotkać zarówno w literaturze, jak i w życiu codziennym. Może ona przybierać różne formy:
- odgłosów czynności, np. klik, łup, huk;
- odgłosów zwierząt, np. miau, hau, kukuryku;
- dźwięków przyrody, np. kap, kap, szum, szelest;
- dzięków przedmiotów, np. dzyń-dzyń.
Coraz częściej w polszczyźnie spotykamy też onomatopeje obcego pochodzenia, należą do nich zwłaszcza odgłosy wydawane przez zwierzęta, ponieważ w różnych językach są inaczej przedstawiane.
Przykłady: meow (dźwięk wydawany przez kota), woof-woof (szczekanie psa)
Onomatopeje stanowią też rdzeń wielu wyrazów, np. szumieć, buczeć.
Po onomatopeje w swojej twórczości często sięgał Julian Tuwim. Za przykład mogą posłużyć jego wiersze Lokomotywa i Ptasie radio.
Komentarze