Polskie znaki interpunkcyjne - charakterystyka

W języku polskim mamy 10 znaków interpunkcyjnych:

kropka – znak oddzielający, który służy do zamykania wypowiedzeń;

przecinek – znak oddzielający, który służy do wydzielania mniejszych fragmentów w obrębie całego wypowiedzenia (gdy użyjemy dwóch przecinków do wydzielenia zdania wtrąconego, wówczas przecinek będzie również pełnić funkcję znaku wyodrębniającego);

średnik – znak oddzielający, który ma taką samą funkcję jak przecinek, ale jest od niego silniejszy;

wielokropek – znak ten ma kilka funkcji: sygnalizuje przerwanie toku wypowiedzi lub zawieszenie głosu (znak prozodyczny), wskazuje na stany uczuciowe osoby mówiącej (znak emocji), oznacza pominięcie w tekście (znak opuszczenia);

pytajnik – oznacza szczególną intonację (znak prozodyczny) i wskazuje na stany emocjonalne autora wypowiedzi (znak emocji);

dwukropek – znak wyodrębniający, który służy do wprowadzenia cytatu, wyliczenia, uzasadnienia;

myślnik – sygnalizuje miejsce zawieszenia głosu (znak prozodyczny) oraz pominięcie w tekście (znak opuszczenia), a zastosowany podwójnie – wydziela fragmenty tekstu (znak wyodrębniający);

wykrzyknik – wskazuje na silne zabarwienia uczuciowe danych wyrazów lub zdań (znak emocji);

cudzysłów – znak wyodrębniający, za pomocą którego wydziela się fragmenty tekstu, zwłaszcza cytaty;

nawias – znak wyodrębniający człony poboczne i uzupełniające w stosunku do tekstu głównego.

 

Dokładne zasady użycia wszystkich znaków interpunkcyjnych znajdziesz w dziale Zasady interpunkcji

Komentarze